రామాయణం – Part 53: రావణుని సన్యాసివేషం – సీత అతిథిధర్మం, రావణుని దురాశ ప్రదర్శన మరియు సీతాపహరణ మహావిషాదం

మారీచుని మాయాస్వరం పంచవటిలో వినిపించిన తరువాత జరిగిన సంఘటనలు రామాయణంలో అత్యంత హృదయవిదారకమైన ఘట్టానికి దారి తీశాయి. రాముడు బంగారు మృగరూపంలో ఉన్న మారీచుని సంహరించి పర్ణశాల వైపు వేగంగా తిరిగి వస్తున్నాడు. మారీచుడు మరణసమయంలో రాముని స్వరంతో “హా సీతా! హా లక్ష్మణా!” అని కేక వేసి తన చివరి మాయను పూర్తి చేశాడు. ఆ కేక విన్న సీత భయంతో కలవరపడింది. లక్ష్మణుడు అది రాక్షసమాయ అని, రామునికి ఏ ప్రమాదమూ లేదని ఎంత చెప్పినా, సీత హృదయం ఆ క్షణంలో భయంతో అల్లాడిపోయింది. ఆమె కఠినమైన మాటలతో లక్ష్మణుణ్ణి రాముని దగ్గరకు వెళ్లమని ఒత్తిడి చేసింది. లక్ష్మణుడు బాధతో, కానీ విధి ముందు నిలిచినవాడిలా, చివరకు పర్ణశాల విడిచిపోయాడు. అతను వెళ్లేటప్పుడు సీతను జాగ్రత్తగా ఉండమని చెప్పాడు. కానీ రావణుడి కుట్రకు కావలసిన క్షణం వచ్చేసింది. రాముడు దూరం, లక్ష్మణుడు దూరం, సీత ఒంటరిగా పంచవటి పర్ణశాలలో ఉంది.

ఈ ఒంటరితనం సాధారణ ఒంటరితనం కాదు. ఇది విధి, మాయ, భయం, అపార్థం, దుష్టకుట్ర అన్నీ కలిసి సృష్టించిన ప్రమాదస్థితి. సీత తన మనస్సులో ఇంకా రాముని గురించి ఆందోళన చెందుతోంది. “రాముడు క్షేమంగా ఉన్నాడా? లక్ష్మణుడు సమయానికి చేరుతాడా?” అనే ఆలోచనలు ఆమెను వేధిస్తున్నాయి. పర్ణశాల చుట్టూ ప్రకృతి మౌనంగా ఉంది. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు గోదావరి తీరంలో ఉన్న శాంతి ఇప్పుడు ఆందోళనతో నిండిపోయినట్టనిపిస్తుంది. చెట్ల నీడలు గాఢంగా కనిపిస్తాయి. గాలి కూడా విచిత్రంగా నిశ్చలంగా ఉంది. సీతకు ఎదురుగా ఇంకా తెలియని పెద్ద ప్రమాదం వస్తోంది. కానీ ఆ ప్రమాదం రాక్షసరూపంలో కాదు; సన్యాసివేషంలో వస్తోంది. ఇదే అధర్మపు అత్యంత ప్రమాదకర రూపం — పవిత్రత వేషం వేసుకున్న పాపం.

రావణుడు ఈ అవకాశాన్ని ఎదురు చూస్తున్నాడు. మారీచుడు తన పని చేశాడు. రాముణ్ణి దూరంగా లాగాడు. మాయాస్వరంతో లక్ష్మణుణ్ణి కూడా దూరం చేయించాడు. ఇప్పుడు రావణుడు సన్యాసివేషం ధరించాడు. అతని అసలు రూపం భయంకరమైనది — దశముఖుడు, మహాబలుడు, రాక్షసరాజు, అహంకారస్వరూపుడు. కానీ అతను అలా వస్తే సీత అప్రమత్తమవుతుంది. అందుకే అతను భిక్షువు రూపం, తపస్వి రూపం, యాచకవేషం ధరించాడు. చేతిలో కమండలం, దండ, మృదువైన వాక్యాలు, వృద్ధసన్యాసిలా ప్రవర్తన — బయటకు చూస్తే అతిథి. లోపల మాత్రం అపహారకుడు. సన్యాసవేషాన్ని దుర్వినియోగం చేయడం రావణుని అధర్మాన్ని మరింత ఘోరంగా చేస్తుంది. ఎందుకంటే అతను కేవలం సీతను అపహరించబోవడం కాదు; అతిథిధర్మం, సన్యాసమర్యాద, విశ్వాసం అన్నింటినీ అవమానించబోతున్నాడు.

సీత పర్ణశాల వద్ద నిలిచి ఉన్నప్పుడు ఆ వేషధారి రావణుడు దగ్గరకు వచ్చాడు. అతను తన స్వరాన్ని మృదువుగా మార్చి భిక్ష అడిగాడు. “భిక్షాం దేహి” అనే భావంతో అతని వాక్యం వినిపించింది. సీత ఒంటరిగా ఉన్నప్పటికీ, అతిథిధర్మాన్ని విడిచిపెట్టలేని స్త్రీ. భారతీయ ధర్మంలో యాచకుడికి, అతిథికి, సన్యాసికి నీరు, భిక్ష, మృదువైన మాట ఇవ్వడం గృహస్థధర్మం. సీత రాజమహల్‌లో పెరిగినా, అరణ్యంలో పర్ణశాలలో ఉన్నా, ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. వేషధారి అతిథిని చూసి ఆమె గౌరవంగా ఆహ్వానించింది. అతనికి కూర్చోవడానికి స్థలం, నీరు, ఫలమూలాలు ఇవ్వాలనుకుంది. ఆమె హృదయం పవిత్రం. అతిథిగా వచ్చినవాడు దుర్మార్గుడని ఆమెకు తెలియదు. ఇక్కడ సీత ధర్మమే రావణుడి కపటానికి అవకాశమైంది. ధర్మం తప్పు కాదు; దాన్ని దుర్వినియోగం చేసినవాడే పాపి.

రావణుడు సీతను చూసిన క్షణంలో అతని మోహం మరింత పెరిగింది. శూర్పణఖ వర్ణన అతని ఊహను రగిలించింది. కానీ సీతను ప్రత్యక్షంగా చూసినప్పుడు అతని కామాగ్ని మరింత మండింది. సీత వనవాసవేషంలో ఉన్నా, ఆమె కాంతి తగ్గలేదు. వల్కలాలు ధరించినా, ఆమె రాజసౌందర్యం మసకబారలేదు. ఆమె ముఖంలో పవిత్రత, భర్తపట్ల విశ్వాసం, దుఃఖమధ్య నిలిచిన ధైర్యం, సహజమైన లావణ్యం ఉన్నాయి. రావణుడు ఈ పవిత్రతను కూడా తన స్వార్థ దృష్టితో చూసాడు. అతనికి సీత ఒక మహాదేవీలా కనిపించాలి. కానీ అతని మనస్సు పతనమై ఉండటంతో, ఆమెను స్వాధీనపరచుకోవాల్సిన వస్తువుగా చూశాడు. ఇదే రావణుని నిజమైన ఓటమి. సౌందర్యాన్ని చూసి గౌరవం రాకుండా కామం రావడం అతని పతనానికి మూలం.

రావణుడు మొదట తనను సన్యాసిగా చూపిస్తూ సీతతో మాటలు మొదలుపెట్టాడు. ఆమె ఎవరో అడిగాడు. ఈ అరణ్యంలో ఇంత సుందరమైన స్త్రీ ఎందుకు ఉన్నదని ప్రశ్నించాడు. సీత తన స్వభావానుసారం సత్యమే చెప్పింది. ఆమె తనను జనకమహారాజు కుమార్తె, రాముని భార్య అని పరిచయం చేసుకుంది. అయోధ్య రాజు దశరథుని పెద్ద కుమారుడు రాముడు తండ్రి మాటకోసం అరణ్యంలో ఉన్నాడని తెలిపింది. తాను భర్తను విడిచి ఉండలేక అతనితో వచ్చానని చెప్పింది. లక్ష్మణుడు రాముని తమ్ముడు, సేవకుడు, రక్షకుడు అని చెప్పింది. ఆమె మాటల్లో గర్వం లేదు, ధర్మం ఉంది. తన భర్త మహిమను చెప్పడంలో ఆమెకు ఆనందం ఉంది. ఈ మాటలు విని రావణుడు వెనక్కి తగ్గాలి. “ఇది పతివ్రత. ఇది రాముని భార్య. ఆమెపై దృష్టి పెట్టడం మహాపాపం” అని ఆలోచించాలి. కానీ అతని మోహం ధర్మశ్రవణాన్ని మూసివేసింది.

రావణుడు ఇప్పుడు తన అసలు దురాశను క్రమంగా బయటపెట్టాడు. అతను సీతను పొగిడాడు. “నీ సౌందర్యం ఈ అరణ్యానికి తగదు. నీవు రత్నాల మందిరాల్లో ఉండాలి. వనవాసి రామునితో ఈ కష్టజీవితం ఎందుకు? నా లంక బంగారంతో నిండి ఉంది. నేను రాక్షసరాజు రావణుణ్ణి. దేవతలు నన్ను భయపడతారు. నాతో రా. లంకలో రాణిగా ఉంటావు. అపారమైన వైభవం, సేవకులు, రత్నాలు, ఆనందాలు నీకు లభిస్తాయి. రాముడు అరణ్యవాసి. అతను నీకు తగినవాడు కాదు” అనే భావంతో మాట్లాడాడు. ఇక్కడ అతని సన్యాసివేషం చీలిపోవడం ప్రారంభమైంది. అతిథి వేషంలో వచ్చిన వాడు ఇప్పుడు పరస్త్రీని ప్రలోభపెడుతున్నాడు. ఇది అతని ఘోర అధర్మం.

సీత ఈ మాటలు విని మొదట ఆశ్చర్యపోయింది, తరువాత ఆగ్రహంతో మండిపోయింది. ఆమెకు రామునిపై ఉన్న భక్తి, ప్రేమ, ధర్మనిశ్చయం అపారమైనవి. రావణుడు రాముని తక్కువగా చెప్పడం ఆమెకు అసహనీయమైంది. ఆమె గంభీరంగా సమాధానం చెప్పింది: “నీవెవడివైనా సరే, ఇలాంటి మాటలు చెప్పడం నీకు తగదు. నేను రాముని భార్యను. ఆయన సింహంలాంటి శూరుడు, సత్యవంతుడు, ధర్మాత్ముడు. నీవు ఆయనను తక్కువగా చెప్పడం నీ అజ్ఞానం. సూర్యకాంతిని చేతితో పట్టుకోవాలనుకోవడం ఎలా అసాధ్యమో, రాముని భార్యను పొందాలనుకోవడం కూడా అలాంటి అసాధ్యమే. నన్ను నీ మాటలతో కదిలించలేవు. నేను భర్తపట్ల నిష్ఠగల స్త్రీని. రాముని తప్ప మరెవరినీ నా మనస్సు ఊహించదు.” సీత మాటలు వజ్రాల్లా పడ్డాయి. ఆమె ఒంటరిగా ఉన్నా, ధర్మంలో అచంచలంగా నిలిచింది.

రావణుడి ముఖం ఇప్పుడు మారింది. మృదువైన సన్యాసివేషపు మాటలు కఠినమైన రాక్షసస్వరంగా మారాయి. అతను తన అసలురూపాన్ని ప్రకటించాడు. “నేనే లంకాధిపతి రావణుడు. దేవతలను జయించినవాడిని. కుబేరుని పుష్పకవిమానాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నవాడిని. లోకాలు నా శక్తిని భయపడతాయి. నీవు నా మాట విని లంకకు రావాలి. లేకపోతే బలవంతంగా తీసుకెళ్తాను” అని అన్నాడు. అతను తన మహాబలాన్ని చెప్పుకున్నాడు. కానీ తన అధర్మాన్ని దాచలేకపోయాడు. బలం గురించి ఎక్కువగా చెప్పుకునే వాడు తరచూ తన అంతరంగ బలహీనతను దాచుకుంటాడు. రావణుడు సీతను గెలవలేడు. అందుకే భయపెట్టి తీసుకెళ్లాలనుకున్నాడు. ప్రేమను పొందలేని వాడు బలాన్ని వినియోగిస్తాడు. అదే రాక్షసత్వం.

సీత అతని బెదిరింపులకు భయపడి లొంగలేదు. ఆమె మరింత ధైర్యంగా మాట్లాడింది. “రావణా, నీవు నీ శక్తిని చెప్పుకుంటున్నావు. కానీ రాముడి బాణాలు నీ గర్వాన్ని ధూళి చేస్తాయి. నీవు సింహపు స్త్రీని దొంగిలించడానికి వచ్చిన నక్కవంటివాడివి. రాముడు ఇక్కడ లేడని నీవు ధైర్యం చేస్తున్నావు. ఆయన ఉంటే నీవు ఈ మాటలు మాట్లాడే ధైర్యం చేసేవాడివి కాదు. నన్ను తాకితే నీ వినాశనం ఖాయం.” సీత మాటల్లో భయం లేదు. ఆమె శరీరంగా ఒంటరిగా ఉంది, కానీ అంతరంగంగా రామనామం ఆమెకు కవచం. ఈ మాటలు రామాయణంలో సీత మహిమను ప్రకాశింపజేస్తాయి. పతివ్రత బలం శరీరబలం కాదు; నిష్ఠబలం. రావణుని ముందు ఆమె శరీరంగా బలహీనురాలిగా కనిపించినా, ధర్మంలో ఆమె అజేయురాలు.

రావణుడు ఇక సహనం కోల్పోయాడు. అతని కామం కోపంగా మారింది. అతను తన భయంకరరూపాన్ని వెల్లడించాడు. దశముఖం, విశాలమైన భుజాలు, రాక్షసకాంతి, క్రూరనేత్రాలు — అతని అసలు స్వరూపం భయంకరంగా కనిపించింది. సీత అతన్ని చూసి క్షణం వణికినా, ధర్మంలో నిలిచింది. రావణుడు బలవంతంగా ముందుకు వచ్చి ఆమెను పట్టుకున్నాడు. సీత “రామా! లక్ష్మణా!” అని విలపించింది. ఆమె కేక పంచవటి చెట్లను కదిలించింది. గోదావరి తీరమంతా ఆర్తితో నిండిపోయినట్టనిపించింది. ఆమె చెట్లను, నదిని, పక్షులను, జంతువులను సాక్షిగా పిలిచింది. “రామునికి చెప్పండి! రావణుడు నన్ను అపహరిస్తున్నాడు!” అని ఆమె మౌనప్రకృతినీ సాక్షిగా కోరింది. ప్రకృతి కూడా ఆమె దుఃఖాన్ని చూసి మౌనంగా విలపించినట్టే.

రావణుడు తన రథాన్ని లేదా ఆకాశవాహనాన్ని సిద్ధం చేసుకున్నాడు. కొందరు వర్ణనలలో అతని రథం గాడిదలతో లాగబడినట్లు, కొందరిలో అతడు ఆకాశమార్గంలో పుష్పకసంబంధమైన శక్తితో వెళ్లినట్లు భావం ఉంటుంది. ముఖ్యమైనది ఏమిటంటే, అతను సీతను బలవంతంగా ఎత్తుకొని దక్షిణ దిశగా లంక వైపు ప్రయాణం ప్రారంభించాడు. సీత రావణుని ఒడిలో ఉండటాన్ని అసహ్యించుకుంది. ఆమె తన శరీరాన్ని వీలైనంత దూరంగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె హృదయం ఒక్క రామునిపైనే ఉంది. ఆమె చేతులతో చెట్ల కొమ్మలను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. భూమిని చూశింది. గోదావరిని పిలిచింది. పర్వతాలను పిలిచింది. జటాయువును పిలిచింది. ఆమె విలాపం దండకారణ్యాన్ని దుఃఖంతో నింపింది.

ఈ దృశ్యం రామాయణంలో అత్యంత విషాదమయం. సీత ఎటువంటి తప్పూ చేయలేదు. ఆమె అతిథిధర్మం పాటించింది. తన భర్తపట్ల నిష్ఠగా నిలిచింది. రావణుని ప్రలోభాలను తిరస్కరించింది. అయినప్పటికీ అధర్మి బలంతో ఆమెను అపహరించాడు. ఇది ప్రపంచంలో జరిగే అన్యాయాల స్వరూపాన్ని చూపిస్తుంది. ధర్మవంతులు కూడా దుష్టుల దాడికి గురవుతారు. కానీ ధర్మం చివరికి ఓడిపోదు. సీతాపహరణం తక్షణంగా విషాదం. కానీ అది రావణుని వినాశనానికి ఆరంభం. రావణుడు ఆ క్షణంలో తనకు విజయం లభించిందని అనుకున్నాడు. నిజానికి అతను తన మరణాన్ని తన చేతులతో లంకకు తీసుకెళ్తున్నాడు. సీత రాముని నుండి దూరమవుతోంది; కానీ అదే సీత రావణుడి పతనానికి కారణమవుతుంది.

సీత తన ఆభరణాలను జాగ్రత్తగా ఉపయోగించాలని నిర్ణయించింది. ఆకాశమార్గంలో వెళ్తూ, రాముడు తనను వెతుకుతాడని ఆమెకు నమ్మకం ఉంది. అతనికి మార్గసూచన అవసరం. కాబట్టి ఆమె తన ఆభరణాలలో కొన్నింటిని దారిలో పడవేయాలని భావించింది. ఆభరణాలు కేవలం అలంకారం కాదు; అవి ఇప్పుడు సాక్ష్యాలు, సంకేతాలు. రాముడు లేదా లక్ష్మణుడు వాటిని కనుగొంటే, తాను ఏ దిశలో తీసుకుపోబడిందో తెలుస్తుంది. కొన్ని వానరులు తరువాత ఆ ఆభరణాలను కనుగొని రామునికి చూపుతారు. ఈ చిన్న నిర్ణయం సీత ధైర్యం, వివేకం చూపిస్తుంది. ఆమె భయంతో పూర్తిగా మూర్ఛిపోలేదు. ప్రమాదంలో కూడా రాముని దారి చూపించాలనే ఆలోచన చేసింది. ఇది ఆమె అంతరంగబలం.

సీతాపహరణం జరిగేటప్పుడు జటాయువు సమీపంలో ఉన్నాడు. దశరథుని స్నేహితుడైన ఆ వృద్ధ పక్షిరాజు సీత విలాపాన్ని విన్నాడు. అతను వెంటనే అప్రమత్తమయ్యాడు. అతని వయస్సు ఎక్కువ. కానీ ధర్మహృదయం ఇంకా యౌవనంగా ఉంది. సీత “రామా!” అని విలపించినప్పుడు అతనికి అర్థమైంది — ఇది దశరథుని కోడలు, రాముని భార్య, తన రక్షణకు అప్పగించబడిన పవిత్రురాలు. రావణుడు ఆమెను అపహరిస్తున్నాడు. జటాయువు ఆకాశంలోకి ఎగిరి రావణుని అడ్డుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ఈ ఘట్టం తదుపరి భాగంలో విశాలంగా వస్తుంది. కానీ ఇక్కడే జటాయువు ధర్మవీరత్వం మేల్కొంది. పక్షి అయినా, వృద్ధుడైనా, రాక్షసరాజు ఎదుట నిలబడటానికి సిద్ధపడటం అతని మహాత్మ్యం.

ఇక్కడ రావణుడు చేసిన పాపం అనేకస్థాయుల్లో ఉంది. మొదట, అతను పరస్త్రీపై దురాశ పెట్టుకున్నాడు. రెండవది, సన్యాసివేషం ధరించి మోసం చేశాడు. మూడవది, అతిథిధర్మాన్ని దుర్వినియోగం చేశాడు. నాలుగవది, సీత యొక్క స్పష్టమైన నిరాకరణను పట్టించుకోకుండా బలవంతంగా అపహరించాడు. ఐదవది, రాముడు లేని సమయంలో దొంగచాటుగా చర్య చేశాడు. ఇవన్నీ కలిపి అతని అధర్మం పరాకాష్ఠకు చేరింది. రావణుడు బలశాలి కావచ్చు. కానీ ధర్మపరంగా అతను ఆ క్షణంలో పూర్తిగా పతితుడు. మహాశక్తి ఉన్నవాడు మహాధర్మాన్ని కాపాడాలి. కానీ అతను మహాపాపం చేశాడు. అందుకే అతని శక్తి చివరికి అతన్ని రక్షించలేదు.

సీత ఇక్కడ పతివ్రతాధర్మానికి అచంచలచిహ్నంగా నిలుస్తుంది. రావణుడు వైభవం చూపించాడు. లంకరాణిగా చేయమన్నాడు. రత్నాలు, భోగాలు, రాజసౌఖ్యం అన్నీ వాగ్దానం చేశాడు. కానీ సీతకు రాముడి పాదసేవే పరమసంపద. ఆమె రాముని వల్కలవేషంలోనూ రాజులా చూస్తుంది. రావణుని బంగారు లంకలోనూ పాపంగా చూస్తుంది. ఇది నిజమైన ప్రేమ, నిజమైన ధర్మనిష్ఠ. ప్రేమ పదార్థాలపై ఆధారపడితే అది ప్రలోభానికి పడిపోతుంది. ప్రేమ ధర్మంపై నిలిస్తే అది అజేయం. సీత ప్రేమ రెండవది. అందుకే రావణుడు ఆమె శరీరాన్ని బలవంతంగా తీసుకెళ్లగలిగాడు; కానీ ఆమె మనస్సును తాకలేకపోయాడు. ఇదే సీతామహిమ.

పంచవటి పర్ణశాల ఇప్పుడు శూన్యమైంది. కొద్దిసేపటి క్రితం సీత ఉన్న స్థలం ఖాళీ అయింది. రాముడు త్వరలో తిరిగి వచ్చి ఈ ఖాళీని చూస్తాడు. లక్ష్మణుడు కూడా రామునితో కలిసి వస్తాడు. వారిద్దరూ సీతను చూడకపోతే వారి హృదయాలు విరిగిపోతాయి. రాముడు అడవంతా వెతుకుతాడు. చెట్లను, నదిని, జంతువులను ప్రశ్నిస్తాడు. లక్ష్మణుడు బాధతో నిలుస్తాడు. సీతాపహరణం రామాయణాన్ని పూర్తిగా కొత్త దశలోకి తీసుకెళ్తుంది. ఇప్పటివరకు వనవాసం ధర్మపాలన, ఋషిరక్షణ, కుటుంబసంగమం, రాక్షససంహారం వంటి దశల్లో సాగింది. ఇకపై అది అన్వేషణ, వియోగం, స్నేహసంధానం, వానరసేన, సముద్రసేతు, లంకాయుద్ధం వైపు సాగుతుంది. సీతను కోల్పోవడం రామునికి వ్యక్తిగత దుఃఖం. కానీ అదే దుఃఖం ప్రపంచాన్ని రావణాధర్మం నుండి విముక్తి చేసే దైవకార్యానికి మార్గం అవుతుంది.

ఈ ఘట్టం మనకు అత్యంత గంభీరమైన పాఠాలు ఇస్తుంది. బయట వేషం చూసి మాత్రమే విశ్వసించకూడదు. సన్యాసివేషంలో వచ్చిన రావణుడు లోపల రాక్షసుడు. ధర్మవేషం వేసుకున్న అధర్మం అత్యంత ప్రమాదకరం. రెండవది, అతిథిధర్మం పవిత్రమైనది; కానీ దానిని దుర్వినియోగం చేసే దుష్టులు ఉంటారు. మూడవది, ధర్మస్త్రీ బలవంతానికి గురైనా, ఆమె అంతరంగనిష్ఠను ఎవ్వరూ అపహరించలేరు. నాలుగవది, అధర్మం తక్షణంగా విజయంలా కనిపించినా, అది తన శిక్షను తానే ఆహ్వానిస్తుంది. రావణుడు సీతను అపహరించాడు; కానీ అదే అతని మరణానికి కారణమైంది. ఐదవది, ప్రమాదంలో కూడా వివేకం అవసరం. సీత ఆభరణాలను దారిలో పడవేయడం ద్వారా రామునికి సంకేతం ఇచ్చే ప్రయత్నం చేసింది. ఇది ఆమె ధైర్యం.

ఇలా రావణుడు సన్యాసివేషంలో పంచవటి పర్ణశాల వద్దకు వచ్చాడు. సీత అతిథిధర్మంతో అతన్ని ఆహ్వానించింది. మొదట మృదువుగా మాటలాడిన రావణుడు తరువాత తన దురాశను బయటపెట్టి, సీతను లంకకు రావాలని ప్రలోభపెట్టాడు. సీత రామునిపై తన అచంచల నిష్ఠను ప్రకటించి అతన్ని ధిక్కరించింది. రావణుడు తన అసలురూపం చూపించి, బలవంతంగా సీతను అపహరించి దక్షిణ దిశగా లంకకు తీసుకెళ్లడం ప్రారంభించాడు. సీత రామలక్ష్మణులను పిలుస్తూ, ప్రకృతిని సాక్షిగా కోరుతూ విలపించింది. దారిలో సంకేతంగా ఆభరణాలను పడవేయాలని ఆలోచించింది. జటాయువు ఆమె విలాపం విని రావణుని అడ్డుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. తదుపరి భాగంలో జటాయువు రావణునితో యుద్ధం చేయడం, వృద్ధ పక్షిరాజు ధర్మవీరత్వం, సీత కోసం ప్రాణత్యాగం మరియు రావణుడు లంకవైపు ప్రయాణం కొనసాగించడం గురించి తెలుసుకుందాం.