పంచవటిలో రాముడు, సీత, లక్ష్మణుడు మళ్లీ తమ సాధారణ వనవాస జీవనాన్ని కొనసాగిస్తున్నట్లే కనిపించింది. ఖరదూషణుల మహాసేన సంహారం తర్వాత అరణ్యంలో ఒక విధమైన నిశ్శబ్దం వచ్చింది. కానీ అది నిజమైన భద్రతనిచ్చే నిశ్శబ్దమా, లేక రాబోయే ప్రమాదానికి ముందు వచ్చే మౌనమా అన్నది వారికి తెలియదు. జనస్థానంలో రాక్షసబలం నశించింది. ఋషులకు ధైర్యం కలిగింది. పంచవటిలో పర్ణశాల చుట్టూ మళ్లీ గోదావరి గాలి మృదువుగా వీచింది. పక్షులు మళ్లీ తమ గానాన్ని ప్రారంభించాయి. చెట్లపై పూలు వికసించాయి. సీత మళ్లీ పుష్పాలను సేకరించి పూజకు సిద్ధం చేసేది. రాముడు తన నిత్యకర్మల్లో, ధర్మచింతనలో ఉండేవాడు. లక్ష్మణుడు మరింత అప్రమత్తంగా పర్ణశాల చుట్టూ తిరిగేవాడు. కానీ దూరంగా రావణుడు, మారీచుడు మాయాసంకల్పంతో పంచవటి వైపు కదులుతున్నారు. బయటకు కనిపించని ప్రమాదం ఇప్పుడు బంగారు కాంతి ధరించి రాబోతోంది.
మారీచుడు రావణుని ఆజ్ఞకు బలవంతంగా ఒప్పుకున్నాడు. రాముని శక్తి తనకు తెలుసు. ఒకప్పుడు విశ్వామిత్రుని యజ్ఞాన్ని భంగం చేయడానికి వచ్చినప్పుడు రామబాణం తనను ఎంత దూరం విసిరిందో అతను మరచిపోలేదు. రాముని పేరు విన్నా అతని మనస్సు వణికేది. అయినా రావణుడి బెదిరింపుతో అతను మరోసారి రాముని జీవితంలోకి ప్రవేశించాల్సి వచ్చింది. మారీచుడు తెలుసుకున్నాడు — ఈ ప్రయాణం తనకు మరణయాత్ర. కానీ రావణుడి చేతిలో వెంటనే చనిపోవడం కంటే రాముని చేతిలో చనిపోవడం మంచిదని అతను భావించాడు. ఇదే అతని భయంతో కూడిన విచిత్రమైన జ్ఞానం. ఇప్పుడు అతను స్వర్ణమృగరూపం ధరించబోతున్నాడు. ఆ రూపం సీతను ఆకర్షించాలి. రాముడు దాన్ని పట్టుకోవడానికి లేదా చంపడానికి దూరంగా వెళ్లాలి. లక్ష్మణుడు కూడా ఎలాగో దూరం కావాలి. అప్పుడు రావణుడు సీతను ఒంటరిగా అపహరించాలి. ఇదే కుట్ర.
మారీచుడు మాయాశక్తితో అపూర్వమైన బంగారు మృగరూపం ధరించాడు. ఆ మృగం సాధారణ అడవి జింకలా కాదు. దాని శరీరం బంగారు కాంతితో మెరుస్తోంది. చర్మంపై మణుల్లాంటి రంగులు కదులుతున్నాయి. కొమ్ములు రత్నాల్లా ప్రకాశిస్తున్నాయి. కళ్ళు అమాయకంగా, మృదువుగా కనిపిస్తున్నాయి. నడక మాయగానంలా ఉంది. ఒక క్షణం దగ్గరగా కనిపిస్తుంది, మరో క్షణం దూరంగా పరుగెడుతుంది. చెట్ల మధ్య అది మెరుపులా తిరుగుతుంది. ఎండకాంతి దాని శరీరంపై పడితే అది నిజంగా బంగారంతో చేసిన మృగంలా కనిపిస్తుంది. అడవిలో అలాంటి జంతువు సహజంగా ఉండదని జ్ఞానం చెబుతుంది. కానీ అందం కొన్నిసార్లు వివేకాన్ని క్షణం ఆపేస్తుంది. మాయ యొక్క శక్తి ఇదే. అది అసాధారణమైందే కాబట్టి మనస్సును ఆకర్షిస్తుంది. మారీచుని మృగరూపం కూడా అలాంటి మాయ.
ఒక రోజు సీత పర్ణశాల బయట ప్రకృతిని చూస్తూ ఉన్న సమయంలో ఆ బంగారు మృగం పంచవటి సమీపంలో ప్రత్యక్షమైంది. అది కొన్నిసార్లు చెట్టు వెనుకనుండి ముఖం చూపించింది. కొన్నిసార్లు పూలతో నిండిన లతల మధ్య తిరిగింది. కొన్నిసార్లు గోదావరి వైపు మెరిసింది. సీత దాన్ని చూసి ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. ఇంత అందమైన మృగం ఆమె ఎప్పుడూ చూడలేదు. అరణ్యంలో ఎన్నో జింకలు, మృగాలు, పక్షులు చూసినా, ఇది వేరేలా ఉంది. దాని శరీరం బంగారంలా మెరుస్తోంది. దాని చలనం మనోహరంగా ఉంది. దాని రూపం వింతగా, అందంగా, అరుదుగా ఉంది. సీతకు ప్రకృతిపై సహజమైన ప్రేమ ఉంది. అరణ్యజీవితంలో పూలు, పక్షులు, జింకలు ఆమెకు మధురమైన స్నేహితుల్లా కనిపించాయి. అలాంటి ఆమెకు ఈ మాయామృగం వెంటనే ఆకర్షణగా మారింది.
సీత రాముని పిలిచింది. “ప్రభూ, చూడండి! ఎంత అందమైన మృగం! ఇలాంటి జింకను నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. దాని శరీరం బంగారంలా మెరుస్తోంది. దాని కొమ్ములు రత్నాల్లా ఉన్నాయి. దాని కాంతి ఎంత మధురం! ఇది నిజంగా ఆశ్చర్యకరం” అని ఆమె ఆనందంతో చెప్పింది. ఆమె మాటల్లో చిన్నపిల్లల వంటి ఆశ్చర్యం ఉంది. వనవాసంలో ఎన్నో కష్టాలు చూసిన సీత, ఆ క్షణంలో ఒక అందమైన ప్రకృతి దృశ్యాన్ని చూసి మురిసిపోయింది. ఇది ఆమె అమాయకత్వం కాదు, ఆమె హృదయపు మృదుత్వం. ధర్మంలో నిలిచినవాళ్లకు కూడా అందం ఆనందాన్నిస్తుంది. కానీ ఇక్కడ అందం మాయ. సీతకు అది తెలియదు. ఆమె దాన్ని దేవప్రసాదంలా, ప్రకృతిలోని అరుదైన ఆశ్చర్యంలా చూసింది. మాయ అంతే — అది మన హృదయంలోని మంచితనాన్నే వినియోగించి మనలను ఆకర్షిస్తుంది.
రాముడు ఆ మృగాన్ని చూసిన వెంటనే జాగ్రత్తపడ్డాడు. ఆయన దృష్టి కేవలం రూపంపై నిలవలేదు. అది అసహజమని ఆయన గ్రహించాడు. అరణ్యంలో ఎన్నో మృగాలు ఉంటాయి. కానీ బంగారంలా మెరుస్తూ, రత్నాల్లా కాంతులు విరజిమ్మే జింక సహజం కాదు. రామునికి రాక్షసుల మాయల పరిచయం ఉంది. విశ్వామిత్రుని యజ్ఞరక్షణలో తాటక, సుబాహు, మారీచులను చూశాడు. దండకారణ్యంలో విరాధుడిని ఎదుర్కొన్నాడు. ఖరదూషణుల రాక్షసబలాన్ని సంహరించాడు. కాబట్టి ఈ మృగాన్ని చూసి ఆయనలో అనుమానం మేల్కొంది. ఇది సాధారణ జింక కాదు; రాక్షసమాయ కావచ్చు. ముఖ్యంగా ఖరదూషణుల సంహారం తర్వాత రాక్షసుల ప్రతీకారం వచ్చే అవకాశం ఉంది. శూర్పణఖ బ్రతికే ఉంది. ఆమె మరెవరినైనా తెచ్చి ఉండవచ్చు. రాముడు ఈ విషయాలన్నీ ఆలోచించాడు.
లక్ష్మణుడు కూడా ఆ మృగాన్ని చూసి అనుమానపడ్డాడు. అతని అప్రమత్త స్వభావం వెంటనే హెచ్చరించింది. అతను అన్నాడు: “అన్నయ్యా, ఇది సహజ మృగం కాదు. దండకారణ్యంలో ఇలాంటి బంగారు జింక ఉండదు. ఇది రాక్షసమాయ కావచ్చు. మారీచుడు వంటి రాక్షసులు మృగరూపాలు ధరించగలరు. ఖరదూషణుల సంహారం తర్వాత రాక్షసులు మాయచర్యానికి దిగడం సహజం. మనం జాగ్రత్తగా ఉండాలి.” లక్ష్మణుని మాటలు ధర్మబుద్ధితో కూడినవి. అతను సీత కోరికను అవమానించలేదు. కానీ మాయ వెనుక ప్రమాదాన్ని గుర్తు చేశాడు. అతని మనస్సులో ఒకే విషయం — రామసీతల రక్షణ. అతను అందాన్ని చూసి మంత్రముగ్ధుడు కాలేదు. అప్రమత్తత అతనికి మొదటి స్వభావం.
సీత అయితే ఆ మృగాన్ని చూసి మరింతగా ఆకర్షితురాలైంది. ఆమె రాముని వైపు తిరిగి మృదువుగా కోరింది: “ప్రభూ, ఇది ఎంత అరుదైన మృగం! దీన్ని పట్టుకుని తెచ్చండి. ఇది జీవంగా పట్టుకోగలిగితే మన పర్ణశాల దగ్గర ఉంచుకుందాం. లేక అది సాధ్యం కాకపోతే, దాని చర్మం అయినా తీసుకురండి. ఇంత అందమైన మృగాన్ని నేను మిథిలాలో కూడా చూడలేదు, అయోధ్యలో కూడా చూడలేదు. ఇది మన వనవాసానికి ఒక ఆశ్చర్యమైన స్మారకంగా ఉంటుంది.” ఆమె కోరికలో దురాశ లేదు. రాజభోగం కోరిక లేదు. ఒక అందమైన వస్తువు మీద మృదువైన ఆసక్తి మాత్రమే. కానీ మాయకు అంతే సరిపోతుంది. పెద్ద దురాశతోనే కాదు, చిన్న నిరాపరాధ కోరిక ద్వారానూ విధి తన పని చేస్తుంది. సీత కోరికలో పాపం లేదు. కానీ ఆ కోరికను రావణుడు కుట్రగా వినియోగిస్తున్నాడు.
రాముడు సీత మాటలు విని ఆలోచించాడు. ఒక వైపు అతనికి అనుమానం ఉంది — ఇది మాయామృగం కావచ్చు. మరో వైపు సీత దీన్ని ఎంతో కోరుతోంది. వనవాసంలో ఆమె ఎన్నో కష్టాలు భరించింది. రాజమహల్ సుఖాలను వదిలింది. కఠినమైన అడవిజీవితాన్ని ఫిర్యాదులేకుండా స్వీకరించింది. అలాంటి సీత ఒక చిన్న కోరిక చెప్పినప్పుడు రాముని హృదయం దాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయలేకపోయింది. భర్తగా ఆమె ఆనందాన్ని కాపాడాలనుకున్నాడు. అదే సమయంలో యోధుడిగా మాయను పరీక్షించాలనుకున్నాడు. “ఇది నిజమైన మృగమైతే పట్టుకొని తెస్తాను. మాయరాక్షసుడైతే సంహరిస్తాను” అని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఈ నిర్ణయం రాముని రెండు ధర్మాలను కలిపింది — భార్య కోరికను గౌరవించడం, రాక్షసమాయను ఛేదించడం.
రాముడు లక్ష్మణునితో అన్నాడు: “లక్ష్మణా, నీ అనుమానం సముచితం. ఇది నిజంగా రాక్షసమాయ కావచ్చు. కానీ సీత దీన్ని కోరుతోంది. నేను దీన్ని వెంబడించి తెలుసుకుంటాను. ఇది మృగమైతే పట్టుకొస్తాను; రాక్షసుడైతే సంహరిస్తాను. నీవు ఇక్కడే ఉండి సీతను కాపాడు. నేను తిరిగి వచ్చే వరకు పర్ణశాలను విడవకూడదు. అప్రమత్తంగా ఉండు.” ఈ మాటలు చాలా ముఖ్యమైనవి. రాముడు ప్రమాదం అవకాశాన్ని అంగీకరించాడు. అందుకే లక్ష్మణునికి సీత రక్షణను ఆజ్ఞాపించాడు. రాముడు ఒంటరిగా వెళ్లినా, రక్షణవ్యవస్థను వదలలేదు. ఇది ఆయన వివేకం. కానీ విధి మరింత సూక్ష్మంగా పనిచేస్తుంది. రావణుడి కుట్రలో తదుపరి దశ లక్ష్మణుని కూడా దూరం చేయడం. అందుకే మారీచుడు తన మరణసమయంలో రాముని స్వరంలో కేక వేయబోతున్నాడు. ఆ మాయాస్వరం సీతను కలవరపెట్టి, లక్ష్మణుణ్ణి పంపించే పరిస్థితిని సృష్టిస్తుంది. కానీ ఈ క్షణంలో అది ఇంకా జరగలేదు.
లక్ష్మణుడు రాముని ఆజ్ఞ విని వినయంగా అంగీకరించాడు. అయినా అతని మనస్సులో అనుమానం తగ్గలేదు. అతను సీతవైపు చూసి చెప్పి ఉండవచ్చు: “అమ్మా, ఇది మాయ కావచ్చు. అన్నయ్య త్వరగా తిరిగి వస్తారు. మీరు భయపడవద్దు.” సీత ఆ మాటలను విన్నా, రాముడు మృగాన్ని తీసుకురావడం మీద ఆమె మనస్సు నిలిచింది. ఆమెకు ఆ మృగం నిజంగా దివ్యమైనదిగా అనిపించింది. మాయ మనస్సుకు అంత దగ్గరగా వస్తుంది, వివేకపు స్వరాన్ని కొన్నిసార్లు మృదువుగా చేసి వేస్తుంది. సీత దురాశతో కాదు, ఆశ్చర్యంతో ఆకర్షితురాలైంది. అయినా విధి తన నూలు నేయడం ప్రారంభించింది. రాముడు వెళ్లాలి. లక్ష్మణుడు ఉండాలి. తర్వాత ఒక మాయాస్వరం వినిపించాలి. అప్పుడు పరిస్థితి మారాలి. ఈ క్రమం ఇప్పుడు మొదలైంది.
రాముడు తన ధనుస్సును, బాణాలను తీసుకున్నాడు. సీతను ధైర్యపరచి, లక్ష్మణునికి మళ్లీ సూచనలు ఇచ్చి, ఆ బంగారు మృగాన్ని వెంబడించడానికి బయలుదేరాడు. మృగం రాముని చూశాక వెంటనే కొంచెం దూరం పరుగెత్తింది. రాముడు దగ్గరపడితే మరింత దూరం వెళ్తుంది. కొన్నిసార్లు ఆగి వెనక్కి చూస్తుంది. మళ్లీ పరుగెత్తుతుంది. ఇది సాధారణ మృగప్రవర్తన కాదు; రాముణ్ణి పర్ణశాల నుండి దూరంగా లాగడానికి మారీచుడు చేస్తున్న మాయ. రాముడు కూడా దాన్ని గమనించాడు. అయినప్పటికీ దానిని పూర్తిగా పట్టుకోవాలంటే వెంబడించాల్సిందే. అతను వేగంగా అడవిలోకి సాగాడు. పంచవటి పర్ణశాల క్రమంగా వెనుక మిగిలింది. గోదావరి తీరంలోని పరిచిత దృశ్యాలు దూరమయ్యాయి. అడవి మరింత లోతుగా మారింది.
మారీచుడు మాయమృగరూపంలో రాముణ్ణి చాలా దూరం తీసుకెళ్లడానికి ప్రయత్నించాడు. అతను కొన్నిసార్లు కనిపించకుండా పోయి మళ్లీ కనిపించాడు. బంగారు కాంతి చెట్ల మధ్య మెరిసి రాముని దృష్టిని ఆకర్షించింది. రాముడు వేగంగా వెంబడించాడు. అతనికి ఇప్పుడు ఇది నిజంగా మాయ అని మరింత స్పష్టమవుతోంది. “ఇది సాధారణ మృగం కాదు. మారీచుడు కావచ్చు. రాక్షసమాయను త్వరగా ముగించాలి” అని ఆయన నిర్ణయించుకున్నాడు. ఒక క్షణంలో రాముడు తన బాణాన్ని సిద్ధం చేశాడు. మృగం దూరంగా మెరిసినప్పుడు ఆయన లక్ష్యాన్ని స్థిరపరచుకున్నాడు. రాముని బాణం తప్పదు. కానీ ఆ బాణం ప్రయోగించే ముందు, కథలోని అత్యంత హృదయవిదారకమైన మాయాసంఘటనకు వేదిక సిద్ధమవుతోంది.
పంచవటిలో ఈలోపు సీత, లక్ష్మణుడు ఉన్నారు. సీత రాముడు మృగాన్ని పట్టుకుని తిరిగి వస్తాడేమో అని ఎదురుచూస్తోంది. ఆమె మనస్సులో చిన్న ఆనందం, చిన్న ఆత్రుత, కొంచెం ఆశ్చర్యం. లక్ష్మణుడు మాత్రం అప్రమత్తంగా ఉన్నాడు. అతనికి ఆ మృగం మాయ అని బలంగా అనిపిస్తోంది. అతను పర్ణశాల చుట్టూ గమనిస్తున్నాడు. సీతకు భయం కలగకుండా ప్రశాంతంగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కానీ లోపల అతని మనస్సు రాముని వెంబడి వెళ్లాలని కోరుతోంది. రాముడు దూరంగా ఉన్నాడు. దండకారణ్యం ప్రమాదకరం. అయినా రాముని ఆజ్ఞ స్పష్టంగా ఉంది — సీతను కాపాడాలి. లక్ష్మణుడు ఆ ఆజ్ఞను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. పంచవటి వాతావరణం ఇప్పుడు కాస్త అనిశ్చితంగా మారింది. బంగారు మృగం రూపంలో వెళ్లిన మాయ, దాని తదుపరి దెబ్బను వేచి చూస్తోంది.
ఇక్కడ బంగారు మృగం గొప్ప ప్రతీక. బాహ్యంగా అది అపూర్వ సౌందర్యం. లోపల అది రాక్షసమాయ. జీవితం లో కూడా ఎన్నో విషయాలు బంగారంలా మెరుస్తాయి. అవి అరుదైనవి, ఆకర్షణీయమైనవి, అందమైనవి అనిపిస్తాయి. కానీ వాటి వెనుక ఉద్దేశం ఏమిటి? వాటిని ఎవరు పంపారు? వాటి వల్ల మనం మన కర్తవ్యస్థానం నుండి దూరమవుతున్నామా? అనే ప్రశ్నలు అడగాలి. సీతకు ఆ మృగం నిరాపరాధ అందంలా కనిపించింది. రామునికి అది అనుమానాస్పదంగా కనిపించింది. లక్ష్మణునికి అది స్పష్టమైన మాయగా అనిపించింది. ఒక్క సంఘటనను ముగ్గురు వేర్వేరు దృష్టుల్లో చూశారు. ఇది మనకు బోధిస్తుంది — భావోద్వేగం, ధర్మవివేకం, అప్రమత్తత మూడు కలిసి ఉండాలి. ఒకటి మాత్రమే ఉంటే ప్రమాదం.
సీత కోరికను తప్పుగా మాత్రమే చూడకూడదు. ఆమె దుష్ట సంకల్పంతో ఆ మృగాన్ని కోరలేదు. వనవాసంలో భరించిన కష్టాల మధ్య ఒక అందమైన దృశ్యం ఆమె మనస్సును ఆకర్షించింది. ఇది మానవసహజం. రామాయణం సీతను దేవీగా చూపుతూనే, ఆమె మానవహృదయపు మృదుత్వాన్ని కూడా చూపుతుంది. ఆమె ఆశ్చర్యపడుతుంది, కోరుతుంది, భయపడుతుంది, ప్రేమిస్తుంది, బాధపడుతుంది. అందుకే ఆమె పాత్ర జీవంగా ఉంటుంది. కానీ కావ్యంలో విధి అలాంటి చిన్న కోరికను కూడా మహాపరిణామానికి కారణంగా ఉపయోగిస్తుంది. సీత కోరిక పాపం కాదు; రావణుని కుట్ర పాపం. మారీచుని మాయ దురాలోచన. రావణుని అపహరణ అధర్మం. కాబట్టి బాధ్యతను సీతపై మోపడం రామాయణసారానికి విరుద్ధం. ఆమె అమాయక కోరికను దుష్టులు వినియోగించారు.
రాముని నిర్ణయం కూడా లోతైనది. ఆయనకు అనుమానం ఉన్నా వెళ్లాడు. ఎందుకంటే ఆయన దాన్ని పరీక్షించాలి. మాయారాక్షసుడు అయితే సంహరించాలి. అలాగే సీత కోరికను గౌరవించాలి. ధర్మజీవి కేవలం అనుమానం వల్ల ప్రతిదాన్ని వదిలిపెట్టడు; అనుమానాన్ని పరీక్షిస్తాడు. కానీ బయటకు వెళ్లేటప్పుడు రక్షణవ్యవస్థ చేస్తాడు. రాముడు అదే చేశాడు. లక్ష్మణునికి సీత రక్షణ బాధ్యత ఇచ్చాడు. ఈ ఆజ్ఞ తరువాతి ఘట్టంలో చాలా ముఖ్యమవుతుంది. లక్ష్మణుడు మొదట ఆ ఆజ్ఞను పాటిస్తాడు. కానీ మారీచుని మాయాస్వరం సీత హృదయాన్ని కదిలించి, లక్ష్మణుణ్ణి రాముని వైపు పంపేలా చేస్తుంది. విధి తన జాలాన్ని ఎంత సూక్ష్మంగా నేస్తుందో ఇక్కడ తెలుస్తుంది.
మారీచుని స్థితి కూడా విషాదకరమైనది. అతను రాక్షసుడు. కుట్రలో భాగమయ్యాడు. కానీ అతనికి తన మరణం దగ్గరలో ఉందని తెలుసు. అతను బంగారు మృగరూపంలో పరుగెడుతూ ఉండగా, లోపల రామబాణం గుర్తొస్తూ ఉండాలి. అతని ప్రతి పరుగూ మరణానికి దగ్గరగా తీసుకెళ్తోంది. అయినా రావణుని భయం అతన్ని ముందుకు నడిపిస్తోంది. ఇది తప్పు శక్తికి లోబడినవారి దుస్థితి. తమకు సత్యం తెలిసినా, దుష్టాధీనంలో ఉండటం వల్ల వారు అధర్మానికి సాధనమవుతారు. మారీచుడు రావణుడిని ఆపలేకపోయాడు. ఇప్పుడు రాముని చేతిలో చనిపోవడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. అతని చివరి మాయాస్వరం రామాయణంలో ఘోరమైన విభేదానికి కారణమవుతుంది.
ఇలా బంగారు మృగం పంచవటిలో ప్రత్యక్షమైంది. సీత దాని అపూర్వ సౌందర్యాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడి, దాన్ని పట్టుకుని తెచ్చాలని రాముని కోరింది. రాముడు అది రాక్షసమాయ కావచ్చని అనుమానించినా, సీత కోరికను గౌరవించి, అలాగే మాయను ఛేదించాలనే ఉద్దేశంతో దాన్ని వెంబడించడానికి నిర్ణయించాడు. లక్ష్మణుడు ఇది మారీచుని మాయ కావచ్చని హెచ్చరించాడు. రాముడు అతనికి సీతను కాపాడమని స్పష్టంగా ఆజ్ఞ ఇచ్చి, బంగారు మృగాన్ని వెంబడిస్తూ అడవిలోకి వెళ్లాడు. మారీచుడు మాయమృగరూపంలో రాముణ్ణి పర్ణశాల నుండి దూరంగా లాగుతున్నాడు. పంచవటిలో సీత, లక్ష్మణుడు ఎదురుచూస్తున్నారు. తదుపరి భాగంలో రాముడు బంగారు మృగాన్ని సంహరించడం, మారీచుడు రాముని స్వరంలో “హా సీతా! హా లక్ష్మణా!” అని కేక వేయడం, సీత కలవరపడడం, లక్ష్మణునితో తీవ్రమైన సంభాషణ జరగడం గురించి తెలుసుకుందాం.
