అగస్త్య మహర్షి దర్శనం, ఆయన దివ్యాయుధాల ప్రసాదం, పంచవటి నివాస సూచన, జటాయువు పరిచయం — ఈ అన్నింటి తరువాత రాముడు, సీత, లక్ష్మణుడు తమ వనవాస జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయంలోకి ప్రవేశించారు. దండకారణ్యంలో ఎన్నో ఆశ్రమాలు దర్శించారు, ఋషుల బాధలు విన్నారు, విరాధుని వంటి రాక్షసుల దుష్టత్వం చూశారు, శరభంగ మహర్షి దేహత్యాగాన్ని చూశారు, సుతీక్ష్ణుని భక్తిని అనుభవించారు. ఇప్పుడు అగస్త్యుడు సూచించిన పంచవటి వైపు సాగుతున్నారు. ఇది సాధారణ నివాసస్థలం కాదు. ఇది గోదావరి సమీపంలో ఉన్న సుందరమైన, పవిత్రమైన, ప్రకృతి సమృద్ధితో కూడిన ప్రాంతం. కానీ రామాయణ గమనంలో ఇది మహా సంఘటనలకు వేదిక. ఇక్కడే కొంతకాలం రామసీతలక్ష్మణులు శాంతితో జీవిస్తారు. ఇక్కడే శూర్పణఖ రాక, ఖరదూషణ సంహారం, మారీచుడి బంగారు మృగరూపం, చివరకు సీతాపహరణం వంటి మహామలుపులు ప్రారంభమవుతాయి. కానీ ఆ ప్రమాదాలన్నీ ఇంకా భవిష్యత్తులో ఉన్నాయి. ఈ క్షణంలో పంచవటి వారికి ఒక మధురమైన అరణ్యగృహంగా కనిపించింది.
పంచవటి సమీపానికి చేరుతున్నప్పుడు ఆ ప్రాంతపు ప్రకృతి మెల్లగా తన సౌందర్యాన్ని చూపించింది. గోదావరి ప్రవాహం అక్కడ పవిత్రమైన శాంతితో ప్రవహిస్తోంది. నది తీరాల్లో పచ్చని చెట్లు, పుష్పాలతలు, తామరలతో అలంకరించిన జలాశయాలు, పక్షుల మధురస్వరాలు, మృదువైన గాలి, పర్వతాల దూరచాయలు — ఇవన్నీ కలసి ఆ ప్రదేశాన్ని సుందరమైన తపోవనంలా మార్చాయి. అగస్త్యుడు ఎందుకు ఈ స్థలాన్ని సూచించాడో రాముడు వెంటనే గ్రహించాడు. సీతకు ఇది ఆనందం కలిగించే స్థలం. అరణ్యంలో దీర్ఘసంచారం తరువాత స్థిరంగా ఉండటానికి ఇది అనుకూలం. నీరు సమీపంలో ఉంది. ఫలమూలాలు దొరుకుతాయి. పూజకు, స్నానానికి, దైనందిన జీవితానికి సరిపడే సౌకర్యం ఉంది. అలాగే అరణ్యంలో ఋషుల రక్షణకార్యానికి కూడా ఇది మంచి స్థానం. రాముడు ఈ ప్రదేశాన్ని గౌరవంగా చూసి, ఇక్కడే నివసించాలని నిర్ణయించాడు.
సీతాదేవి పంచవటి ప్రకృతిని చూసి హృదయంలో కొంత శాంతి పొందింది. అయోధ్య నుండి వచ్చినప్పటి నుండి ఆమె ఎన్నో కష్టాలు చూశింది. రాజభవనం విడిచింది. గంగ, యమున, అరణ్యాలు, పర్వతాలు దాటింది. విరాధుని భయంకర ఘట్టాన్ని ఎదుర్కొంది. ఋషుల బాధలు విన్నది. కానీ పంచవటి దృశ్యం ఆమెకు అరణ్యజీవితంలోని మృదుత్వాన్ని మళ్లీ గుర్తుచేసింది. ఇక్కడ రామునితో ప్రశాంతంగా నివసించవచ్చని ఆమె భావించింది. గోదావరి జలాలు ఆమెకు గంగ, యమునల పవిత్ర జ్ఞాపకాలను తెచ్చి ఉండవచ్చు. నది తీరంలోని పుష్పాలు, చెట్ల నీడలు, పక్షుల గానం ఆమెకు ఒక కొత్త గృహసౌందర్యాన్ని ఇచ్చాయి. సీతకు రాజమహల్ గోడలు అవసరం లేదు; రాముడు పక్కన ఉంటే పంచవటి కూడా అయోధ్యే. అయితే ఇక్కడ ప్రకృతి ఆమెకు మరింత సన్నిహితమైన సహచరిలా మారింది.
లక్ష్మణుడు వెంటనే తన కర్తవ్యాన్ని గ్రహించాడు. స్థలం అందంగా ఉండడం చాలదు; నివాసానికి సురక్షితంగా, సక్రమంగా ఉండాలి. అతను రాముని వద్దకు వచ్చి, “అన్నయ్యా, ఇక్కడ ఏ ప్రదేశంలో పర్ణశాల నిర్మించాలి? మీరు చెప్పండి. నీరు దగ్గరగా ఉండాలి. సీతామాతకు సౌకర్యం ఉండాలి. రక్షణకు అనుకూలంగా ఉండాలి” అన్నాడు. రాముడు సంతోషంగా పరిసరాలను చూపి, ఒక అనుకూలమైన ప్రదేశాన్ని సూచించాడు. అది గోదావరి తీరానికి దగ్గరగా, కానీ వరదల భయం లేకుండా, చెట్ల నీడలో, శుభ్రమైన నేలతో కూడిన స్థలం. లక్ష్మణుడు వెంటనే పనిలోకి దిగాడు. అరణ్యంలో అతని సేవా నైపుణ్యం ఇప్పటికే పెరిగింది. చిత్రకూటంలో పర్ణశాల కట్టిన అనుభవం ఉంది. ఇప్పుడు పంచవటిలో మరింత శ్రద్ధగా నిర్మించబోతున్నాడు.
లక్ష్మణుడు ముందుగా నేలను శుభ్రం చేశాడు. ముల్లు, రాళ్లు, పొదలు తొలగించాడు. అడవి జంతువులు వచ్చే దారులు ఏవో గమనించాడు. పర్ణశాల చుట్టూ స్వల్పంగా రక్షణ ఏర్పాట్లు చేయడానికి తగిన తీరు చూసాడు. తరువాత బలమైన కొమ్మలు తెచ్చాడు. దుంగలను సరియైన విధంగా నిలబెట్టాడు. ఆకులు, లతలు, గడ్డి, పూలతో గుడిసెను కప్పాడు. వాన పడితే లోపలికి నీరు రాకుండా పైకప్పును బలంగా అమర్చాడు. గాలి సరియైన విధంగా లోపలికి రావడానికి చోటు ఉంచాడు. సీతకు విశ్రాంతి కోసం ఒక భాగం, రాముని ఆచారాల కోసం ఒక భాగం, ఆయుధాలు ఉంచడానికి ఒక భాగం, వంటచేసే స్థలం, సమిధలు ఉంచే చోటు — ఇవన్నీ అతను ఆలోచించి అమర్చాడు. పర్ణశాల బయటికి సాధారణంగా కనిపించినా, అది ప్రేమతో, జాగ్రత్తతో, సేవతో నిర్మించబడింది. సేవతో చేసిన పని చిన్నదైనా పవిత్రమవుతుంది.
రాముడు లక్ష్మణుని కృషిని చూసి హృదయపూర్వకంగా ప్రశంసించాడు. “లక్ష్మణా, నీవు నా మనస్సును తెలుసుకుని పని చేస్తావు. నీ చేతులతో నిర్మించిన ఈ ఆశ్రయం మాకు మంగళం. నీ సేవ నాకు అమూల్యం” అని అన్నాడు. లక్ష్మణుడు వినయంగా తలవంచాడు. అతనికి ప్రశంస అవసరం లేదు. అన్న సంతోషం అతనికి పరమఫలం. సీత కూడా లక్ష్మణుని సేవను కృతజ్ఞతతో చూశింది. ఆమెకు లక్ష్మణుడు తమ్ముడు మాత్రమే కాదు, రక్షకుడు, సేవామూర్తి, కుటుంబధర్మాన్ని కాపాడే మహానుభావుడు. పంచవటి పర్ణశాల నిర్మాణం ద్వారా రామసీతలక్ష్మణుల చిన్న కుటుంబం అరణ్యంలో మరోసారి స్థిరంగా నిలిచింది.
పర్ణశాలలో ప్రవేశించే ముందు రాముడు పవిత్రమైన ఆచారాలు చేశాడు. అరణ్యంలో నివాసం ప్రారంభించినప్పుడు దేవతలను, పితృదేవతలను, వనదేవతలను, నదీదేవతను స్మరించడం మంగళకరం. గోదావరి జలాలను గౌరవించాడు. సీత మంగళభావంతో పర్ణశాలలో అడుగు పెట్టింది. ఆ క్షణం ఒక సాధారణ గుడిసె గృహంగా మారింది. గృహం అంటే గోడలు కాదు; ప్రేమ, ధర్మం, పరస్పర గౌరవం, పూజ, సేవ ఉన్న స్థలమే గృహం. పంచవటిలో ఆ నాలుగు ఉన్నాయి. రాముడు ధర్మం, సీత పవిత్ర ప్రేమ, లక్ష్మణుడు సేవ, గోదావరి పవిత్రత — ఇవి కలసి పర్ణశాలను ఒక దివ్యాశ్రయంగా మార్చాయి.
పంచవటిలో వారి దినచర్య మెల్లగా స్థిరపడింది. ఉదయం బ్రహ్మముహూర్తంలో లక్ష్మణుడు లేచి పరిసరాలను పరిశీలించేవాడు. నీరు తెచ్చేవాడు. అవసరమైన ఫలమూలాలు సమకూర్చేవాడు. రాముడు గోదావరిలో స్నానం చేసి, సంధ్యావందనం, దేవతారాధన, పితృస్మరణ చేసేవాడు. సీత కూడా పవిత్రజలంతో ఆచారాలు చేసి, పర్ణశాల పనులను సక్రమంగా చూసేది. అరణ్యజీవితం సాధారణమైనదే అయినా, నియమం ఉంటే అది అందంగా మారుతుంది. భోజనం మూలాలు, ఫలాలు, సరళమైన ఆహారం. పట్టు వస్త్రాల స్థానంలో వల్కలాలు. రాజమందిర సంగీతం స్థానంలో పక్షుల గానం. మృదువైన మంచాల స్థానంలో ఆకులతో, గడ్డితో చేసిన విశ్రాంతి. కానీ ఈ సరళజీవితంలో అసంతృప్తి లేదు. ఎందుకంటే వారందరూ తమ తమ ధర్మంలో సంతృప్తిగా ఉన్నారు.
రాముడు కొన్నిసార్లు సీతతో కలిసి గోదావరి తీరానికి వెళ్లేవాడు. అక్కడ నది ప్రవాహాన్ని చూస్తూ, పుష్పాలు వికసించిన వృక్షాలను చూపిస్తూ, పక్షుల స్వరాలను వినిపిస్తూ ఆమెతో మృదువుగా మాట్లాడేవాడు. సీత ప్రకృతిని ప్రేమగా చూసేది. మిథిలాలో భూమి ఒడిలో లభించిన ఆమెకు ప్రకృతితో ఒక సహజ అనుబంధం ఉన్నట్టుగా అనిపిస్తుంది. గోదావరి తీరంలోని తామరలు, నది మీద తేలే కాంతి, చెట్లలో కూర్చున్న పక్షులు, తీరంలో జింకల అడుగుజాడలు — ఇవన్నీ ఆమెకు మంగళాన్ని కలిగించాయి. రాముడు ఆమె ఆనందాన్ని చూసి సంతోషించాడు. అరణ్యకష్టాల మధ్య సీతకు కొంత శాంతి లభించడం అతనికి ఉపశమనం. భర్త తన భార్య బాధను తగ్గించడానికి ప్రకృతి సౌందర్యాన్నే స్నేహితునిలా ఉపయోగించడం ఇక్కడ కనిపిస్తుంది.
లక్ష్మణుడు అయితే ఈ మధురసమయాల్లో కూడా అప్రమత్తతను విడిచిపెట్టలేదు. అతను కొన్నిసార్లు దూరంగా నిలబడి పరిసరాలను గమనించేవాడు. జటాయువు కూడా ఆ ప్రాంతంలో ఉండేవాడు. అతను వృద్ధుడైనా, రామసీతలక్ష్మణులపై స్నేహరక్షణ చూపించాడు. జటాయువు ఆకాశంలో ఎగిరి ప్రాంతాన్ని గమనించగలడు. అతని సాన్నిధ్యం సీతకు ఒక అదనపు ధైర్యం. దశరథుని స్నేహితుడైన ఈ పక్షిరాజు పంచవటిలో కుటుంబసభ్యుడిలా మారాడు. రాముడు అతన్ని పితృసమానంగా గౌరవించాడు. జటాయువు కూడా రామునిలో దశరథుని కాంతిని చూసి ప్రేమతో ఉండేవాడు. అరణ్యంలో ఇలాంటి స్నేహబంధం చాలా విలువైనది. మనుషుల రూపమే కాదు; ధర్మం ఉన్న ప్రతి జీవి బంధువే అని రామాయణం ఇక్కడ చూపిస్తుంది.
పంచవటి జీవనం కొన్ని రోజుల పాటు ఎంతో సుందరంగా సాగింది. రాత్రివేళ గోదావరి ప్రవాహ ధ్వని మృదువుగా వినిపించేది. చంద్రకాంతిలో చెట్ల నీడలు పర్ణశాలపై పడేవి. సీత రాముని పక్కన కూర్చుని వనజీవితపు అనుభవాలను పంచుకుని ఉండవచ్చు. రాముడు ఆమెకు ధైర్యం చెప్పేవాడు. లక్ష్మణుడు కాపలా నిలబడి ఉండేవాడు. కొన్నిసార్లు జటాయువు దగ్గరలోని చెట్టుపై విశ్రాంతి తీసుకునేవాడు. ఈ దృశ్యం చాలా మధురమైనది. రాజ్యాన్ని కోల్పోయినా, బంధువుల నుండి దూరమైనా, ధర్మంతో జీవించే ముగ్గురికి ప్రకృతి ఒక గృహాన్ని ఇచ్చింది. ఇది వనవాసంలో అత్యంత ప్రశాంతమైన కాలం.
అయితే ఈ ప్రశాంతతకు లోపల ఒక మౌనమైన ఉద్వేగం ఉంది. పంచవటి సౌందర్యం ఎంత మధురమైనదో, దాని భవిష్యత్తు అంత తీవ్రమైనది. అగస్త్యుడు సూచించిన ఈ స్థలం రామునికి నివాసం మాత్రమే కాదు, రాక్షసులతో ప్రధాన ఢీకొనుగోలుకు వేదిక. దండకారణ్యంలో రాక్షసబలం పూర్తిగా నశించలేదు. శూర్పణఖ అనే రాక్షసి ఈ ప్రాంతంలో సంచరిస్తోంది. ఆమె రావణుడి చెల్లెలు. ఆమె రాకతో ఈ శాంతి విచ్ఛిన్నమవుతుంది. ఆమె కామం, అవమానం, ప్రతీకారం, ఖరదూషణ సంహారం, రావణుని మోహం — ఇవన్నీ వరుసగా జరుగుతాయి. కానీ ఈ క్షణంలో రామసీతలక్ష్మణులకు భవిష్యత్తు తెలియదు. వారు వర్తమాన ధర్మంలో నిలబడి జీవిస్తున్నారు. మహాకావ్యాల అందం ఇదే — శాంతి వెనుక పెద్ద మలుపు నిద్రిస్తుంది.
పంచవటిలో రాముడు ఋషిరక్షణ బాధ్యతను కూడా మరచిపోలేదు. ఆయుధాలు పక్కన ఉన్నాయి. అగస్త్యుని ప్రసాదించిన దివ్యధనుస్సు, బాణాలు, ఖడ్గం ఆయనకు క్షత్రియధర్మాన్ని గుర్తు చేస్తున్నాయి. రాముడు వాటిని గర్వంతో కాదు, బాధ్యతతో చూశాడు. సీతకు ఇప్పుడు అర్థమైంది — ఈ ఆయుధాలు రాముని హింసాసక్తికి కాదు, ధర్మరక్షణకు. లక్ష్మణుడు వాటిని ఎంతో గౌరవంగా చూసేవాడు. పంచవటి పర్ణశాలలో ఒక వైపు సీత మృదువైన గృహజీవనం, మరో వైపు రాముని దివ్యాయుధాలు — ఈ రెండు కలిసి రామాయణపు ద్వంద్వాన్ని చూపిస్తాయి. జీవితం సౌందర్యం కూడా, రక్షణబాధ్యత కూడా. ప్రేమ కూడా, శౌర్యం కూడా. శాంతి కూడా, అప్రమత్తత కూడా.
సీత పంచవటిలో కొన్నిసార్లు పూలు సేకరించేది. పూజకు పుష్పాలు, పర్ణశాల అలంకరణకు చిన్న లతలు, గోదావరి తీరంలోని అందమైన దృశ్యాలు ఆమెకు ఆనందాన్ని ఇచ్చేవి. రాముడు ఆమె ఆనందాన్ని చూసి మృదువుగా నవ్వేవాడు. వనవాసం ఆమెకు కేవలం దుఃఖం కాదు; భర్తతో కలిసి ఉండే ప్రతి స్థలం ఆమెకు పుణ్యమైనది. లక్ష్మణుడు ఆమెకు అవసరమైన పూలను, ఫలాలను, నీటిని తెచ్చేవాడు. అతని సేవలో ఎలాంటి అలసట లేదు. సీత అతన్ని ప్రేమగా ఆశీర్వదించేది. ఈ చిన్నచిన్న దృశ్యాలు రామాయణంలోని కుటుంబసౌందర్యాన్ని చూపిస్తాయి. మహాయుద్ధాలు, రాక్షససంహారాలు, రాజ్యసంక్షోభాలు ఉన్నా, ఈ మృదువైన గృహసన్నివేశాలే కథకు హృదయాన్ని ఇస్తాయి.
గోదావరి తీర జీవనం పవిత్రమైనది. ఉదయాన్నే గోదావరి జలాల్లో సూర్యకాంతి పడినప్పుడు అది బంగారు ప్రవాహంలా కనిపించేది. సాయంత్రం సంధ్యాకాలంలో నది నిశ్శబ్దంగా నల్లని కాంతిని ధరించేది. రాముడు సంధ్యావందనం చేస్తుండగా సీత శాంతంగా నిలిచేది. లక్ష్మణుడు గౌరవంగా దూరంగా ఉండి కాపలా చూసేవాడు. నది తీరాల్లో గాలి మృదువుగా వీచేది. పక్షులు తమ గూళ్లకు చేరేవి. ఈ దృశ్యాల్లో వనవాసపు కష్టాల మధ్య ఒక ఆధ్యాత్మిక కవిత్వం ఉంది. రామాయణం కేవలం సంఘటనల కథ కాదు; ధర్మం ప్రకృతితో కలిసి ఎలా జీవిస్తుందో చూపించే కావ్యం.
పంచవటి పర్ణశాలలో రాముడు సీతతో ధర్మం, గతస్మృతులు, అయోధ్య పరిస్థితి, భరతుని త్యాగం గురించి మాట్లాడి ఉండవచ్చు. భరతుడు పాదుకలను తీసుకెళ్లి నందిగ్రామంలో వ్రతజీవితం గడుపుతున్నాడని రామునికి తెలుసు. ఆయన హృదయంలో తమ్ముడిపై అపారమైన ప్రేమ ఉంది. “భరతుడు రాజ్యాన్ని ధర్మంగా కాపాడుతాడు” అనే విశ్వాసం ఉంది. సీత కూడా భరతుని భక్తిని గౌరవించింది. లక్ష్మణుడు భరతునిపై తనకు ఒకప్పుడు వచ్చిన అనుమానాన్ని గుర్తుచేసుకుని, అతని మహిమను మరింతగా మెచ్చుకున్నాడు. ఇలా అయోధ్య దూరంగా ఉన్నా, కుటుంబధర్మం వారి మాటల్లో, జ్ఞాపకాల్లో జీవించింది.
అరణ్యంలో నివసించడం వల్ల వారికి కాలగమనంపై ప్రత్యేకమైన అవగాహన ఏర్పడింది. రాజభవనంలో కాలం మంగళకార్యాలు, సభలు, రాజకార్యాలతో కొలవబడుతుంది. అరణ్యంలో కాలం సూర్యోదయం, సంధ్య, ఋతువులు, పుష్ప వికాసం, వానలు, ఆకుల రాలడం, పక్షుల వలసలు, నది ప్రవాహ మార్పులతో కొలవబడుతుంది. పంచవటిలో రామసీతలక్ష్మణులు ఈ ప్రకృతి కాలాన్ని అనుభవించారు. వనవాసంలో పద్నాలుగు సంవత్సరాలు పొడవైనవే. కానీ ప్రతి రోజు ధర్మంతో గడిస్తే, కాలం శిక్షగా కాక సాధనగా మారుతుంది. రాముడు అదే చేశాడు. సీత అదే అనుసరించింది. లక్ష్మణుడు అదే సేవగా మార్చాడు.
ఈ భాగం మనకు అనేక పాఠాలు ఇస్తుంది. మొదట, గృహం అనేది స్థల వైభవం కాదు; ప్రేమ, ధర్మం, సేవ కలిసిన చోటే గృహం. పంచవటి పర్ణశాల రాజమహల్ కాదు, కానీ సీతారామలక్ష్మణుల ధర్మంతో అది పవిత్రమైన గృహమైంది. రెండవది, కష్టజీవితంలో కూడా సౌందర్యాన్ని చూడగల మనస్సు ఉండాలి. సీత అరణ్యంలో పూలు, నది, పక్షులు, చెట్లు చూసి శాంతిని పొందింది. మూడవది, సేవలో శ్రద్ధ ఉంటే చిన్న పని కూడా మహత్తరమవుతుంది. లక్ష్మణుని పర్ణశాల నిర్మాణం దీనికి ఉదాహరణ. నాలుగవది, శాంతి వచ్చినప్పుడు అప్రమత్తతను విడవకూడదు. పంచవటి సుందరమైనది, కానీ ప్రమాదాల వేదిక కూడా. రాముడు, లక్ష్మణుడు ఆయుధాలతో సిద్ధంగా ఉన్నారు. ప్రేమ, శాంతి, అప్రమత్తత — ఈ మూడు కలిసి జీవనాన్ని సమతుల్యం చేస్తాయి.
పంచవటిలోని ఈ ప్రశాంత జీవనం రామాయణంలో ఒక మధురమైన విరామంలా కనిపిస్తుంది. కానీ ఈ విరామం త్వరలో ముగియబోతోంది. శూర్పణఖ రాకతో ఒక కొత్త శృంఖల సంఘటనలు ప్రారంభమవుతాయి. ఒక రాక్షసి కామం రాక్షసవంశ వినాశానికి దారి తీస్తుంది. ఒక అవమానం ఖరదూషణుల సంహారానికి దారి తీస్తుంది. ఒక ప్రతీకారం రావణుడి చెవికి చేరుతుంది. ఒక బంగారు మృగం సీతను ఆకర్షిస్తుంది. ఒక మాయాస్వరం లక్ష్మణుని దూరం చేస్తుంది. ఒక అపహరణ రామాయణాన్ని మహాయుద్ధం వైపు నడిపిస్తుంది. ఈ అన్నింటికి పంచవటే వేదిక. అందుకే పంచవటి శాంతి చదివే మనసుకు మధురమైనదే అయినా, దాని వెనుక విధి యొక్క గంభీర గతి దాగి ఉంది.
ఇలా రామసీతలక్ష్మణులు అగస్త్య మహర్షి సూచించిన పంచవటికి చేరుకున్నారు. గోదావరి సమీపంలోని ఆ సుందరమైన ప్రదేశాన్ని రాముడు నివాసానికి అనుకూలంగా ఎంచుకున్నాడు. లక్ష్మణుడు అపారమైన సేవాభావంతో పర్ణశాల నిర్మించాడు. సీత ఆ పర్ణశాలను గృహంలా స్వీకరించింది. గోదావరి తీరంలో వారి దినచర్య నియమంగా, శాంతిగా సాగింది. జటాయువు పితృస్నేహంతో వారికి రక్షణభావం ఇచ్చాడు. ప్రకృతి సౌందర్యం, గృహశాంతి, సేవ, ధర్మం కలసి పంచవటిని పవిత్రస్థలంగా మార్చాయి. కానీ ఇదే పంచవటి త్వరలో మహా సంఘటనలకు వేదిక కానుంది. తదుపరి భాగంలో శూర్పణఖ పంచవటికి రావడం, రాముణ్ణి చూసి మోహించడం, సీతను చూసి అసూయపడడం, లక్ష్మణునితో జరిగిన మాటల ఘట్టం గురించి తెలుసుకుందాం.
