శూర్పణఖ ముక్కు, చెవులు కోయబడిన తరువాత పంచవటి శాంతి ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు ఆమె కామంతో మోహించి రాముణ్ణి పొందాలని ప్రయత్నించింది. రాముడు తన భార్య సీతను చూపి, తన వివాహధర్మాన్ని స్పష్టంగా తెలిపినా ఆమె వినలేదు. లక్ష్మణుని దగ్గరికి వెళ్లి, అక్కడ కూడా తిరస్కారాన్ని ఎదుర్కొన్న తరువాత, తన మోహానికి అడ్డుగా సీత కనిపించింది. ఆ అసూయ ఒక్క క్షణంలో హింసగా మారింది. సీతపై దూకబోతున్న ఆమెను రాముడు ఆపి, లక్ష్మణునికి శిక్షించమన్నాడు. లక్ష్మణుడు రాముని ఆజ్ఞ ప్రకారం ఆమె ప్రాణం తీసకుండా, ముక్కు చెవులు కోసి అవమానశిక్ష ఇచ్చాడు. ఆ శిక్ష రాక్షసికి భయంకరమైన అవమానం. ఆమె అందం మాయారూపం అయినా, ముక్కు చెవులు కోయబడటం ఆమె గర్వాన్ని, కామాన్ని, అహంకారాన్ని ఒకేసారి చీల్చింది. రక్తంతో తడిసి, ముఖం వికృతమై, అరుస్తూ, కోపంతో కుదేలై ఆమె పంచవటిని విడిచి పరుగెత్తింది.
శూర్పణఖ హృదయంలో ఇప్పుడు మూడు అగ్నులు మండుతున్నాయి. మొదటిది కామభంగం. ఆమె కోరిక నెరవేరలేదు. రెండవది అవమానం. ఆమె రాక్షసవంశ గర్వం నరకబడింది. మూడవది ప్రతీకారం. సీతను చంపాలని వచ్చిన ఆమె, తానే అవమానితురాలై వెనక్కి వెళ్లింది. ఇలాంటి మనస్సు నిజాన్ని చెప్పదు. తాను చేసిన తప్పును అంగీకరించదు. తన మోహం, తన అసూయ, తన దాడి అన్నీ దాచిపెట్టి, తనకు జరిగిన శిక్షను మాత్రమే పెద్దదిగా చూపిస్తుంది. దుష్టుల లక్షణం ఇదే. వారు తమ తప్పును వదిలేస్తారు, తమకు వచ్చిన ఫలితాన్ని మాత్రమే అన్యాయంగా చిత్రిస్తారు. శూర్పణఖ కూడా అలాగే చేయబోతోంది. ఆమె జనస్థానంలో ఉన్న ఖరుని వద్దకు వెళ్లింది. ఖరుడు రాక్షసబలానికి నాయకుడు. దండకారణ్యంలో అతనికి భయంకరమైన ఆధిపత్యం ఉంది. దూషణుడు, త్రిశిరుడు వంటి రాక్షసవీరులు అతని అనుచరులు. శూర్పణఖకు అతడు బంధువు, రక్షకుడిలా భావించబడే వాడు.
శూర్పణఖ ఖరుని దగ్గరకు చేరినప్పుడు ఆమె రూపం చూసి అక్కడి రాక్షసులు దిగ్భ్రాంతి చెందారు. ముక్కు చెవులు కోయబడి, రక్తం కారుతూ, కేకలు వేస్తూ వచ్చిన ఆమెను చూసి ఖరుడు కోపంతో ఉవ్వెత్తున ఎగసిపోయాడు. రాక్షసులకు గర్వం ఎక్కువ. తమ వంశానికి చెందినవారిని ఎవరో అవమానించారని తెలిసిన వెంటనే ప్రతీకారాన్ని కోరుతారు. ఖరుడు గర్జిస్తూ అడిగాడు: “ఇది ఎవరు చేశారు? దండకారణ్యంలో నా ఆధీన ప్రాంతంలో ఎవరు నీకు ఇలాంటి అవమానం చేశారు? ఏ దేవుడు, దానవుడు, యక్షుడు, గంధర్వుడు ఇంత ధైర్యం చేశాడు?” అతని మాటల్లో బంధువుపట్ల క్షోభ మాత్రమే కాదు; తన అధికారానికి సవాలు విసిరిన వారిపై గర్వకోపం కూడా ఉంది. అతనికి నిజం తెలుసుకోవాలనే శాంతి లేదు. ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనే సిద్ధత ఉంది.
శూర్పణఖ తన ఫిర్యాదును ప్రారంభించింది. కానీ ఆమె నిజాన్ని ఎలా చెప్పాలి? తాను ముందుగా రాముణ్ణి కోరినట్లు, సీతను తినేయాలని దూకినట్లు, ధర్మపురుషుల వద్ద అనుచితంగా ప్రవర్తించినట్లు చెప్పదు. ఆమె తన బాధను మాత్రమే చూపించింది. “ఓ ఖరా! ఈ అరణ్యంలో ఇద్దరు మానవ యువకులు ఉన్నారు. వారు వనవాసి వేషంలో ఉన్నా, మహాబలవంతులు. వారిలో ఒకడు రాముడు, మరొకడు లక్ష్మణుడు. వారి దగ్గర ఒక సుందరమైన స్త్రీ ఉంది. నేను వారిని చూసి మాట్లాడగా, వారు నన్ను అవమానించారు. నా ముక్కు, చెవులు కోసారు. నీ సోదరి ఇలాంటి స్థితిలో నిలబడుతోంది. నీవు ఇంకా ఎలా నిశ్శబ్దంగా ఉంటావు? నీ శౌర్యం ఎక్కడ? నీ రాక్షసబలం ఎక్కడ?” అని అతన్ని రెచ్చగొట్టింది. ఇక్కడ ఆమె మాటల్లో న్యాయం లేదు, రెచ్చగొట్టే చతురత మాత్రమే ఉంది. తన అవమానం ద్వారా ఖరుని గర్వాన్ని గాయపరచి, అతన్ని యుద్ధానికి నెట్టింది.
ఖరుడు మొదట వెంటనే పెద్ద యుద్ధానికి బయలుదేరలేదు. అతను తన వద్ద ఉన్న పద్నాలుగు భయంకర రాక్షసులను పిలిచాడు. వారు శరీరబలం కలిగినవారు, క్రూరచిత్తులు, రక్తపిపాసులు, శస్త్రధారులు. ఖరుడు వారితో అన్నాడు: “ఈ శూర్పణఖను అవమానించిన ఆ ఇద్దరు మనుషులను వెంటనే సంహరించండి. ఆ స్త్రీని కూడా తీసుకురండి. వారి రక్తంతో ఈ అవమానానికి ప్రతీకారం తీర్చండి.” పద్నాలుగు రాక్షసులు గర్జించారు. వారికి మానవులంటే పెద్దగా భయం లేదు. వనవాసి వేషంలో ఉన్న ఇద్దరు యువకులు ఏమి చేస్తారు? తమ క్రూరబలంతో వారిని చంపడం సులభమని అనుకున్నారు. రాక్షసుల అహంకారం ఇలాగే ఉంటుంది. ప్రత్యర్థి రూపాన్ని చూసి తక్కువ అంచనా వేస్తుంది. రాముడు ఎవరో, ఆయన చేతిలోని విల్లు ఏ ధర్మానికి సిద్ధమైందో వారికి తెలియదు.
శూర్పణఖ వారిని పంచవటి వైపు తీసుకువచ్చింది. ఆమె కోపం తగ్గలేదు. రాముడు, లక్ష్మణుడు, ముఖ్యంగా సీతపై ఆమె అసూయ ఇంకా మండుతోంది. “ఇప్పుడు వీరు చస్తారు. నా అవమానానికి ప్రతీకారం తీరుతుంది” అని ఆమె భావించింది. ఆమెకు రాముని శాంతస్వరూపం బలహీనతగా అనిపించింది. లక్ష్మణుని శిక్ష పరిమితి ఆమెకు ధర్మశిక్షగా కాక, అవమానంగా మాత్రమే కనిపించింది. అహంకారంలో ఉన్నవాడు తనకు వచ్చిన హెచ్చరికను గ్రహించడు. హెచ్చరికను ప్రతీకారానికి కారణం చేస్తాడు. శూర్పణఖ ఇదే చేసింది. పద్నాలుగు రాక్షసులు ఆయుధాలతో, గర్జనతో పంచవటి వైపు వచ్చారు. అరణ్యం మళ్లీ భయంకర ధ్వనులతో నిండింది. పక్షులు ఎగిరిపోయాయి. జంతువులు దూరంగా పరుగెత్తాయి. పంచవటి పర్ణశాలపై యుద్ధనీడ పడింది.
రాముడు దూరం నుండి వస్తున్న రాక్షసులను గమనించాడు. శూర్పణఖ తిరిగి వస్తుందని ఆయనకు తెలుసు. కానీ ఇప్పుడు ఆమెతో పాటు ఆయుధధారులైన రాక్షసులు వస్తున్నారు. సీత భద్రత ముందుగా చూడాలి. రాముడు లక్ష్మణునితో అన్నాడు: “లక్ష్మణా, సీతను కాపాడు. ఈ రాక్షసులు యుద్ధానికి వచ్చారు. నేను వారిని ఎదుర్కొంటాను. నీవు సీతకు దగ్గరగా ఉండి, ఆమెకు భయం రాకుండా రక్షణ ఇవ్వు.” రాముని మాటల్లో ఆందోళన లేదు; స్పష్టత ఉంది. యుద్ధానికి ముందు ఆయన మొదటి ఆలోచన సీత రక్షణ. భర్తగా, రక్షకుడిగా, ధర్మయోధుడిగా ఆయన తన కర్తవ్యాన్ని క్రమబద్ధంగా నిర్ధారించుకున్నాడు. లక్ష్మణుడు వెంటనే సీత పక్కన నిలిచాడు. అతనికి యుద్ధంలో పాల్గొనాలని సహజ ఉత్సాహం ఉన్నా, రాముని ఆజ్ఞ ముందుంది. సీత రక్షణ అతనికి యుద్ధం కన్నా ముఖ్యమైన పని.
రాక్షసులు దగ్గరకు వచ్చి రామునిపై దుర్మాట్లు పలికారు. “నీవు ఎవరు? ఖరుని అధీనంలోని ఈ ప్రాంతంలో మా బంధువును అవమానించావు. నీ ప్రాణాలు ఇప్పుడే పోతాయి. నీతో ఉన్న స్త్రీ మా అధీనంలోకి వస్తుంది” అని గర్జించారు. రాముడు శాంతంగా, కానీ క్షత్రియతేజస్సుతో నిలిచాడు. ఆయన వారికి ధర్మాన్ని సూచించే అవకాశం ఇచ్చాడు. “మీరు ఎందుకు యుద్ధానికి వచ్చారు? మేము మీకు అపకారం చేయలేదు. మీ బంధువు సీతపై దాడి చేయబోయింది. ఆమెకు తగిన శిక్ష జరిగింది. మీరు నిరపరాధులపై హింసచేయడానికి వస్తే, దానికి ఫలితం ఎదుర్కోవాలి” అనే భావం ఆయన స్థితిలో కనిపించింది. రాక్షసులకు ధర్మబోధ వినిపించదు. వారు ఆయుధాలు ఎత్తారు. ఇక యుద్ధం తప్పదు.
రాముడు తన ధనుస్సును ఎత్తాడు. అగస్త్య మహర్షి ప్రసాదించిన దివ్యాయుధాల కాంతి ఇప్పుడు ధర్మరక్షణలో ఉపయోగపడబోతోంది. పంచవటి శాంతిని భంగం చేసిన రాక్షసులకు ఇది మొదటి పాఠం. రాముని బాణాలు సాధారణ బాణాలు కావు. అవి నియంత్రితమైన శౌర్యం. ఆయన బాణం కోపంతో కాదు, కర్తవ్యంతో బయలుదేరుతుంది. పద్నాలుగు రాక్షసులు ఒక్కసారిగా రామునిపై దూసుకొచ్చారు. వారి చేతుల్లో కఠిన శస్త్రాలు, గదలు, కత్తులు, శూలాలు ఉండి ఉండవచ్చు. వారు గర్జిస్తూ, భూమి కంపించేలా పరుగెత్తారు. శూర్పణఖ దూరం నుండి ఆశతో చూస్తోంది. ఆమెకు తన ప్రతీకారం క్షణంలో తీరిపోతుందని అనిపించింది. కానీ ఆమె రాముని అసలు శక్తిని ఇంకా గ్రహించలేదు.
రాముడు ఒక్క క్షణం కూడా తొందరపడలేదు. యుద్ధభూమిలో ఆయన స్థిరంగా నిలిచాడు. ఒక బాణం, మరో బాణం, మరొక బాణం — ఆయన చేతి వేగం మెరుపులా ఉంది. ప్రతి బాణం ఒక రాక్షసుని లక్ష్యంగా చేసుకుంది. రాక్షసుల గర్జనలు క్షణాల్లో అరుపులుగా మారాయి. వారు రాముని వైపు దూసుకొచ్చినంత వేగంగా నేలపై పడిపోయారు. వారి శరీరాలు బాణాలతో ఛేదించబడ్డాయి. కొందరి ఆయుధాలు చేతుల నుండి జారిపోయాయి. కొందరు నేలపై కూలిపోయారు. కొందరు రక్తంతో తడిసిపోయారు. పద్నాలుగు రాక్షసులు చాలా తక్కువ సమయంలో రాముని చేతిలో సంహరించబడ్డారు. ఇది రాముని శౌర్యానికి తొలి జనస్థాన ప్రకటన. ఇంతవరకు ఆయన వ్యక్తిగత రక్షణలో విరాధుని జయించాడు. ఇప్పుడు రాక్షసబలానికి ప్రత్యక్షంగా మొదటి హెచ్చరిక ఇచ్చాడు.
లక్ష్మణుడు సీత పక్కన నిలబడి ఈ యుద్ధాన్ని చూశాడు. అతనికి రాముని శౌర్యంపై గర్వం ఉంది. కానీ అతను తన స్థానాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. సీత కూడా రాముని బాణవేగాన్ని చూసి ఆశ్చర్యం, భయం, గౌరవం కలిపిన భావంతో ఉండి ఉండవచ్చు. ఆమెకు రాముడు శాంతస్వరూపుడు. కానీ దుష్టునిపై ఆయన శౌర్యం ఎంత భయంకరమో ఆమె మళ్లీ చూసింది. భర్తలో కరుణ మాత్రమే కాదు, ధర్మరక్షణకు అవసరమైన శక్తి కూడా ఉందని ఈ సంఘటన మరింత స్పష్టంగా చేసింది. పంచవటిలో మృదువుగా పూలు చూపించే రాముడు, యుద్ధంలో రాక్షససేనను క్షణాల్లో సంహరించే రాముడే. ఇదే రాముని సంపూర్ణత.
శూర్పణఖ ఈ దృశ్యం చూసి భయంతో, ఆగ్రహంతో తడబడింది. ఆమె పంపించిన పద్నాలుగు రాక్షసులు రాముని ముందు నిలబడలేకపోయారు. ఇప్పుడు ఆమెకు రాముడు సాధారణ మానవుడు కాదని కొంత అర్థమైంది. కానీ మోహం, అవమానం కలిసిన మనస్సు సత్యాన్ని పూర్తిగా స్వీకరించదు. ఆమె మళ్లీ పరుగు తీసింది. ఈసారి ఆమె కోపం మరింత పెరిగింది. “ఖరుని వద్దకు తిరిగి వెళ్లాలి. ఈ మానవుడు భయంకరుడు. పద్నాలుగు రాక్షసులు సరిపోలేదు. ఖరుడే రావాలి. దూషణుడు రావాలి. జనస్థాన సైన్యం రావాలి” అని ఆమె భావించింది. తన తప్పు వల్ల మరింత పెద్ద వినాశనం రాబోతోందని ఆమెకు తెలియదు. ప్రతీకారం కోరే మనస్సు ఇతరుల ప్రాణాలను కూడా తేలికగా ప్రమాదంలోకి నెడుతుంది. శూర్పణఖ అదే చేస్తోంది.
రాముడు యుద్ధం ముగిసిన తరువాత సీతవైపు తిరిగాడు. ఆమె క్షేమంగా ఉందని చూసి ఆయన ముఖంలో శాంతి తిరిగింది. లక్ష్మణుడు కూడా ఉపశమనం పొందాడు. కానీ ఈ యుద్ధం అంతిమం కాదని రాముడు గ్రహించాడు. పద్నాలుగు రాక్షసులను పంపిన ఖరుడు ఇంకా ఉన్నాడు. శూర్పణఖ మళ్లీ రెచ్చగొడుతుంది. పెద్ద యుద్ధం వచ్చే అవకాశం ఉంది. పంచవటి ఇప్పుడు పూర్తిగా ప్రమాదరహితం కాదు. అయినప్పటికీ రాముడు భయంతో కదలలేదు. ధర్మయోధుడు భవిష్యత్తు యుద్ధభయంతో ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టడు. దుష్టుడు వస్తే ఎదుర్కొంటాడు. ఆయన సీతకు ధైర్యం చెప్పి, లక్ష్మణుని అప్రమత్తంగా ఉండమన్నాడు. పర్ణశాల చుట్టూ మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఏర్పడినా, ఆ నిశ్శబ్దంలో యుద్ధసూచన దాగి ఉంది.
ఈ ఘట్టంలో పద్నాలుగు రాక్షసుల సంహారం ఒక పెద్ద పాఠం. సంఖ్యా బలం ధర్మబలం ముందు నిలవదు. రాక్షసులు పద్నాలుగు మంది. రాముడు ఒక్కడు. కానీ రాముడు ధర్మంలో నిలిచాడు; వారు అధర్మంలో దూసుకొచ్చారు. ధర్మయోధుడి చేతిలోని ఒక బాణం కూడా అధర్మసైన్యాన్ని జయించగలదు. ఇది కేవలం శారీరక శౌర్యం గురించి కాదు. రాముని అంతరంగ నిశ్చయం, యుద్ధవివేకం, ఆయుధనైపుణ్యం, ధర్మహేతువు — ఇవన్నీ కలిసి ఆయనను అజేయుడిగా చేశాయి. దుష్టులు బలాన్ని సంఖ్యలో చూస్తారు. ధర్మవంతుడు బలాన్ని సత్యంలో చూస్తాడు. ఇదే ఈ యుద్ధం చూపించింది.
శూర్పణఖ పాత్ర ఇక్కడ మరింత దిగజారుతుంది. మొదట తన కోరికతో పంచవటికి వచ్చింది. తరువాత సీతపై దాడి చేయబోయింది. తరువాత శిక్ష పొంది, నిజాన్ని దాచిపెట్టి ఫిర్యాదు చేసింది. ఇప్పుడు పద్నాలుగు రాక్షసుల మరణానికి కారణమైంది. అయినా ఆగదు. ఇంకా పెద్ద సైన్యాన్ని తెప్పిస్తుంది. ఇది అధర్మం యొక్క స్వరూపం. ఒక తప్పు చేసినప్పుడు వెంటనే ఆగి పశ్చాత్తాపపడితే వినాశనం అక్కడే ఆగిపోతుంది. కానీ అహంకారం పశ్చాత్తాపాన్ని అడ్డుకుంటుంది. ఒక తప్పును కప్పిపుచ్చడానికి మరో తప్పు, ప్రతీకారం కోసం మరింత హింస, అవమానం తీరాలని మరింత వినాశనం — ఇలా అధర్మం తనను తాను పెద్దదిగా చేసుకుంటూ చివరకు సంపూర్ణ పతనానికి దారి తీస్తుంది. శూర్పణఖ అదే దారిలో ఉంది.
ఖరుడు ఈసారి శూర్పణఖ మాటలు విన్నప్పుడు కేవలం పద్నాలుగు రాక్షసుల మరణం వింటాడు. అతని గర్వం మరింత మండుతుంది. అతనికి ఇది వ్యక్తిగత అవమానంగా మారుతుంది. తన పంపిన వీరులు చనిపోయారు. ఒక మానవుడు వారిని చంపాడు. దండకారణ్యంలో తన అధికారానికి సవాలు ఎదురైంది. ఇప్పుడు అతను పెద్ద యుద్ధానికి సిద్ధమవుతాడు. దూషణుడు, త్రిశిరుడు, పద్నాలుగు వేల రాక్షసులతో రామునిపై దాడి చేయబోతారు. ఇది పంచవటి యుద్ధంలో రెండవ, మరింత భయంకర దశ. కానీ ఆ ఘట్టం ముందు ఈ పద్నాలుగు రాక్షసుల సంహారం రాముని శౌర్యానికి తొలి హెచ్చరికగా నిలుస్తుంది. రాక్షసులు దాన్ని అర్థం చేసుకుని వెనక్కి తగ్గుంటే వినాశనం తగ్గేది. కానీ అహంకారం శాంతిని ఎంచుకోదు.
సీతకు ఈ సంఘటన మరో ఆందోళనను తెచ్చింది. రాముడు పద్నాలుగు రాక్షసులను సులభంగా సంహరించాడు. కానీ రాక్షసుల ప్రతీకారం మరింత పెరుగుతుందేమో అని ఆమె హృదయం కదిలి ఉండవచ్చు. ఆమెకు రామునిపై విశ్వాసం ఉన్నా, యుద్ధం యుద్ధమే. అరణ్యంలోని పంచవటి గృహం ఇప్పుడు రాక్షసుల దృష్టిలో ఉంది. ఆమె రామునికి క్షేమం కోరుతూ మౌనంగా ప్రార్థించి ఉండవచ్చు. లక్ష్మణుడు ఆమె ఆందోళనను అర్థం చేసుకుని మరింత జాగ్రత్తగా నిలిచాడు. రాముడు మాత్రం స్థిరంగా ఉన్నాడు. ఆయనకు తన ధర్మం స్పష్టంగా ఉంది — సీతను రక్షించాలి, ఋషులను రక్షించాలి, దుష్టులను అడ్డుకోవాలి.
ఈ ఘట్టం మనకు మాటల బాధ్యత గురించి కూడా పాఠం ఇస్తుంది. శూర్పణఖ నిజం చెప్పి ఉంటే ఖరుడు కొంతకాలం ఆలోచించేవాడు. కానీ ఆమె అబద్ధంతో, వక్రీకరణతో, అవమానాన్ని రెచ్చగొట్టే మాటలతో అతన్ని హింసకు నెట్టింది. మాటలు యుద్ధాలకు కారణమవుతాయి. ఒకరి అబద్ధపు ఫిర్యాదు అనేకమందిని మరణంలోకి నడిపించగలదు. అందుకే ధర్మజీవి నిజం చెప్పాలి. తన తప్పును దాచకుండా ఒప్పుకోవాలి. తప్పును ఒప్పుకోలేని అహంకారం వినాశనానికి మొదటి మెట్టు. శూర్పణఖ మాటల వల్ల పద్నాలుగు రాక్షసులు చనిపోయారు. ఇంకా వేలమంది చనిపోబోతున్నారు. ఒక అసత్యం ఎంత దూరం వెళ్తుందో ఇది చూపిస్తుంది.
మరో పాఠం — ధర్మశిక్ష పరిమితమైనదైనా, దుష్టుడు దానిని అర్థం చేసుకోకపోతే పెద్ద శిక్షను ఆహ్వానించుకుంటాడు. లక్ష్మణుడు శూర్పణఖను చంపలేదు. ఆమెకు ప్రాణదండన ఇవ్వలేదు. ఆమె చేసిన దాడికి తగిన అవమానశిక్ష ఇచ్చాడు. అది ఆమెకు ఆగిపోయే అవకాశం. కానీ ఆమె ఆగలేదు. ఇప్పుడు రాక్షసులను తీసుకువచ్చింది. ఫలితంగా వారు మరణించారు. మన జీవితంలో కూడా హెచ్చరికలు మొదట చిన్నవిగా వస్తాయి. అవి మనలను సరిదిద్దడానికి. వాటిని ప్రతీకారంగా తీసుకుంటే పెద్ద నష్టం వస్తుంది. శూర్పణఖ ఘట్టం ఇదే చెబుతుంది.
ఇలా శూర్పణఖ అవమానంతో ఖరుని వద్దకు వెళ్లి ఫిర్యాదు చేసింది. తన తప్పును దాచిపెట్టి రామలక్ష్మణులను దుర్మార్గులుగా చూపించింది. ఖరుడు కోపంతో పద్నాలుగు రాక్షసులను రాముని సంహరించడానికి పంపించాడు. వారు పంచవటికి వచ్చి రామునిపై దాడి చేశారు. రాముడు సీతను కాపాడమని లక్ష్మణునికి ఆజ్ఞ ఇచ్చి, స్వయంగా రాక్షసులను ఎదుర్కొన్నాడు. తన బాణాలతో పద్నాలుగు మందినీ క్షణాల్లో సంహరించాడు. శూర్పణఖ మళ్లీ భయంతో, కోపంతో ఖరుని వద్దకు పరుగెత్తింది. ఇప్పుడు ఆమె మరింత పెద్ద ప్రతీకారాన్ని కోరబోతోంది. తదుపరి భాగంలో శూర్పణఖ ఖరుని మరింత రెచ్చగొట్టడం, ఖరదూషణుల మహాసేన సిద్ధత, రాముడు సీతను రక్షణార్థం లక్ష్మణునితో దూరంగా పంపి యుద్ధానికి సిద్ధమవడం గురించి తెలుసుకుందాం.
